Bakışların gittiğin yerden uzak,
Yoksa gelirdim;
'Sensiz anlamsızlığımı anladım, dön v.s.' demek için

Bugün burada cumartesi,
Ben senin saçlarını, suçlar bakışlarını,
Geveze susuşlarını bile özledim

Ayrılık bu söyle sende farklı mı zaman?
Aynı soğuk.. Aynı hazan...

Bugün orda da Cumartesi mi
Sen de beni, 'benim kadar' özledin mi,
'Aynalardan kaçarken özlenmeyi beklemek'...
Ne kadar acı, ne kadar komik..
..Ve bana ait değil mi?

Gülme!
İncinirim...

Feridun Düzağaç

Doğumgünü Yolculuğu yapacağım.
Saat 18:30'da yola çıkıyorum.
Bu arada senin için bir diyet buldum.
Karpuz diyeti.
3 gün yapacaksın.
5 kilo vereceksin.
Biraz hikaye gibi görünse de vücuttaki toksinleri atıyor.
Sabah bir bardak bitki çayı içiyorsun.
Bir karpuzun yarısını yiyorsun.
Öğle bir bardak bitki çayı içiyorsun.
Karpuzun öbür yarısını yiyorsun.
Akşam..
Bir bardak bitki çayı içiyorsun.
Birbaşka karpuzun yarısını yiyorsun.
Aralarda da su içiyorsun.
Üç gün bunu yapacaksın.
Kilo vermek garanti.
Bitki çayı mümkünse yeşil çay olsun.
Ben gidiyorum ya,
Gelince 5 kilo vermiş görürüm seni.
Diyeceksin ki,
Ben sadece karpuz yerken sen doğum günü pastası yiyeceksin.
Sadece bir dilim yiyeceğim.
Maksat sana psikolojik destek olmak.
Senin yolculuğunun adını da kilolardan yolculuk koyabiliriz.

Bugün evdeyim.
Ne yapacağıma karar veremediğim için evde kaldım.
Fotoğrafları tarıyorum.
Bir yandan da bulaşık makinesi ile ilişkilerimi gözden geçirdim.
Aramızda öyle sıcak bir ilişki olmadı hiç bir zaman.
Belki o beni sevmiştir ama..
Ben onu çok sevemedim.
Buzdolabını daha çok seviyorum.
Belki bunu bildiği için..
İçten içe bakışlarındaki gizli öfkeyi hissediyorum.
Görünürde her şey yolunda gibi.
Sadece bir kere bozuldu ömrü hayatında.
Onda da solucanlar gelip deneme yapmışlar düğmeleri üzerinde..
Bakalım beyni ne kadar aktif diye.
Eh işte olunca böyle oluyor.
Çok sitem etmedi ama.
Hemen toparlandı.
Hayata hemen toparlanarak karışanlar alnından öpülmeli bence.
Oturup benden "özür" bekleseydi..
Birlikte mezaklıkta olabilirdik.
Olgun bir tarafı var yani makinelerin de.

Beyoğluna gidiyorum.
Bakalım akşam nasıl nihayetlenecek?

Dijital fotoğraf makinelerine bakıyorum.
Özelliği;
Video çekebilsin.
Fotoğraf çekebilsin.
Kalem pille çalışmasın.
Fiyatı ucuz olsun.
Bugün alayım elimde olsun.

Bugün düğüm duraktayım.
Çözülmesi güç, düğüm durak.
Arabalar geçiyor önümden.
İçlerinde insanlar var. 
Senin gibi, benim gibi insanlar.
İfadelerini çözemiyorum.
Çok hızlı geçiyorlar.
Biri el sallıyor.
Tanıdık olmalı.
Bilirsin belki.
Köşedeki bakkalın çocuğuydu.
Büyümüş.
Üniversiteye gidiyormuş.
Doktor olacakmış anne ve babasın isteği üzerine.
Arabalar çok hızlı ama..
Onun avucunun içini görüyorum.
Hayat çizgilerini.
Ne tuhaf öyle değil mi?
Hayat çizgilerimiz..
Gidiyor geliyor bir yerde çakışıyor.
 

İki saat uyudum yada uyumadım...
Kabus gibi bir geceydi.
Bizim Penolope'nin müdürü ameliyat olmuş.
O da çiçeklerini Penolope'ye emanet etmiş.
Bizimki çiçeklere bakmış bakmasına ama..
Bir tanesini kurutmuş.
Çiçeçeği alıyor eve getiriyor.
Buraya kadarı gerçek.
Bundan sonrası da benim kabusum.
Eve getiriyor ve bunu iyileştirin diyor.
Bizimkiler de başlıyor araştırmaya.
Sorulmadık çiçekçi kalmıyor ne yapılır diye.
Çiçeğin geçmişi hakkında bir bilgimiz de yok.
Varya bütün gece çiçek hastalığına tutuşmuş gibi oldum.
Bazen çiçekte olsa hayatınızda..
Bir tek söz anlatmak o kadar zor oluyor ki.
Bugünlerde 40 yaş bunalımı yaşayan bir arkadaşım var.
Ölüm korkusu sarmış.
Çözdüm diyor sonunda.
"Aslında yok olmuyoruz.
Ölüyoruz..
Toprağa karışıyoruz.
Çiçek oluyoruz..
Soluyoruz..
Yada başka bir canlı olarak hayata geliyoruz.
Bunu iyice kavrayınca rahatladım."
Ben de sabah gözlerimi açtığımda rahatladım.
 

Gözlerimi gözlerine dayıyorum kimi zaman
Sen gökte bir yıldızsın ya
Işığından çalıyorum
Biliyor musun
Karanlığı yarıyorum o zaman

İçimdeki kumsalın kumları çekiyorlar sanki.
Arada bir..bir kepçe geliyor.
Alıyor kumları..
Götürüp gece kondu yapımı için kenar mahallelere taşıyor.